ตอนที่ 3 เรื่อง ภาพแห่งความทรงจำ

ภาพแห่งความทรงจำ

ภาพแห่งความทรงจำในปี 2540 รับรู้จากหลวงพ่อมหาบุญมีว่าปีนั้น หลวงปู่ท่านเร่งความเพียรแก่เหล่าหมู่ลูกศิษย์ของท่านทุกองค์ ไม่ว่าจะเป็น หลวงพ่อมหาบุญมี หลวงพ่อสันต์ พระอาจารย์น้ำเพชร อาจารย์เมิน เป็นต้น ท่านเหล่านี้ทุกองค์ผมได้ยินจากวาจาหลวงปู่ก๋วน จากหูของผมเองทั้งสองข้างในช่วงบรรยากาศท้องฟ้าคลึ้มฝนในปี2542 ว่าถ้าไม่เจอหลวงปู่ก็ให้ไปหาพระอาจารย์ที่กล่าวถึงได้..ปีนั้นมีพระจากภาคอิสานมากที่มาให้หลวงปู่สอบอารมณ์..ศรัทธาหลวงปู่แน่นพระอุโบสถที่ใกล้โรงครัวนับเกือบร้อยรูป...ใครเคยไปวัดตะเคียนทองเมื่อเข้าไปกราบสังขารที่ไม่เน่าไม่เปื่อยขององค์หลวงปู่ท่านแล้ว    จะเห็นว่า พระอาจารย์น้ำเพชรท่านได้เก็บรักษาวัตถุธาตุที่หลวงปู่ก๋วนท่านได้มามีทั้งรูปทรงกลมขนาดใหญ่ รูปเหลี่ยม และพระเครื่องสมัย  ปี2540   รวมถึงที่สร้างก่อนหน้านั้นจะมีปีไหนบ้างอันนี้ผมไม่ทราบข้อมูลทั้งหมด หากใครอยากทราบข้อมูลที่วิจิตรพิศดารลองหาโอกาสไปกราบนมัสการพระอาจารย์น้ำเพชร อาจารย์เมิน พระอาจารย์สันต์ หลวงพ่อมหาบุญมี ทุกท่านก็จะทราบรายละเอียดได้ ส่วนท่านจะเปิดโลกจะบอกแค่ไหน อันนี้ผมไม่ทราบเหมือนกันก็ต้องสุดแท้แต่วาสนา.....

หลวงพ่อสันต์พระผู้ซึ่งได้ตาในท่านเป็นพระลูกศิษย์องค์สำคัญ   ของหลวงปู่ก๋วน)ได้กรุณาเล่าให้ผมฟังว่า ที่ถ้ำชะอางค์ จังหวัดระยองนั้น   เป็นสถานที่ๆท่านเคยพักบำเพ็ญเพียรภาวนาอยู่ในถ้ำอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้องค์เดียวโดดๆองค์เดียวโดยไม่มีหมู่เพื่อน มีเพียงแต่สัตว์ป่าเจ้าลิงอยู่เป็นเพื่อนเท่านั้น โดยอยู่เป็นเวลา 5 ปี ท่านได้ใช้สถานที่แห่งนี้เป็นที่อบรมสภาวะจิต  ที่ถ้ำแห่งนี้เป็นที่อยู่ของสายแร่เหล็กไหล ปัจจุบันนี้มีพระอาจารย์นภ เป็นเจ้าสำนักสงฆ์ถ้ำเขาชะอางค์และเป็นผู้ดูแลอบรมพระกรรมฐาน ที่ถ้ำเขาชะอางค์หากใครจะไป สามารถเข้าได้ทางน้ำตกเขาชะเมา จังหวัดระยองจะสะดวกกว่าขับตรงไปเรื่อยๆจะโค้งยังไงก็ขับไปตามทาง จะมีทางแยกชนบทเล็กๆสังเกตุดูป้ายจะบอกว่าทางไปถ้ำนฤมิตร(ถ้าจำไม่ผิด) เป็นเขาลูกเดียวกับ”ถ้ำเขาชะอางค์”แต่คนละด้าน....    

ในปี 2541 ในระหว่างช่วงออกพรรษาใหม่ๆ พระคุณเจ้าพระเทพวงศาจารย์หลวงตาของผมได้พาผมและภริยาของอดีตท่านผู้ใหญ่ของจังหวัดแห่งหนึ่งเข้าไปกราบสักการะนมัสการหลวงปู่ก๋วนที่วัดตะเคียนทอง จังหวัดระยอง โดยการไปครั้งนี้หลวงตาของผมท่านเจ้าคุณพระเทพวงศาจารย์ท่านจะกระทำเป็นประจำทุกปีที่ถือออกพรรษาเสร็จแล้วจะต้องเข้าไปกราบสักการะเยี่ยมอริยะสงฆ์ครูบาอาจารย์ทุกองค์ เมื่อไปถึงวัดตะเคียนทองครานั้นหลวงปู่ท่านนั่งอยู่หน้ากุฏิหลังเก่าหลังเล็กๆ  หลวงตาของกระผมท่านได้ก้มตัวลงกราบอาจาริยะบูชาต่อหลวงปู่ก๋วน หลวงปู่ก๋วนท่านก็รับไหว้ด้วยท่านั่งพับเพียบ หลวงตาผมเอ่ยขึ้นก่อนว่า “หลวงปู่แข็งแรงนะครับ” หลวงปู่ก๋วนท่านก็ตอบกลับมาพร้อมกับชี้มือขึ้นไปบนฟ้าว่า “จะไปแล้วข้างบนเขาขอ” หลวงตาของผมก็ตอบกลับหลวงปู่ไปว่า “นิมนต์หลวงปู่อยู่ครบ 100ปีครับ” หลวงปู่ก๋วนท่านก็นั่งนิ่งๆ ไม่มีอาการอันใดเหมือนครั้งแรกที่ผมเคยเห็นหลวงตาพูดขอกับท่านแบบนี้  สักพักหนึ่งหลวงตาของผมก็พูดกับหลวงปู่ว่า “วันนี้ผมพาภริยาของอดีตท่านผู้ใหญ่ของจังหวัดมากราบหลวงปู่ จะมาขอให้หลวงปู่ช่วยดูให้ว่า .... คนๆนี้มีความสามารถที่จะช่วยเหลือครอบครัวท่านได้ไหม เพราะหากช่วยเหลือไม่ได้จะทำให้เกิดภาระหนี้สินขึ้นกับครอบครัวเป็นจำนวนนับหลายล้านบาท....” หลวงปู่ท่านหันหน้ามาทางภริยาท่านผู้ใหญ่ท่านนี้... แล้วบอกให้ภริยาท่านๆ...เขียนชื่อกับชื่อสกุล.......ผมเห็นท่านนั่งขัดสมาธิเบาๆเอนกายมาข้างหน้านิดหนึ่งเหมือนท่านคุยกับใครที่เรามองไม่เห็น ท่านคุยไปๆ ก็เอานิ้วชี้ของท่านเต๊าะที่เสื่อที่ท่านนั่งอยู่ ท่านหันไปทางซ้ายเอียงหน้าเบาๆท่านพูดกับสิ่งที่มองไม่เห็นว่า    “ได้ ๆ”  แล้วท่านเงยหน้ามาหาหลวงตาของผมบอกว่า “คนที่ทำให้ท่านๆ........ ต้องเป็นแบบนี้............ ต้องตกนรก 500ปีนรก..แล้วคนที่ติดต่ออยู่ สามารถช่วยได้”  ผมได้ฟังหลวงปู่พูดแล้วเห็นอาการอันสงบเสงี่ยมของหลวงปู่พร้อมๆกับสมาธิจิตของหลวงปู่  ทำให้ผมรู้สึกว่าบาปกรรมเป็นของเฉยเมยสำหรับผู้ที่มองไม่เห็นบาปไม่เห็นบุญ  แต่เป็นของที่น่าสะพรึงกลัวสำหรับผู้สั่งสมบุญบารมี หลวงปู่เป็นภิกษุสงฆ์อริยะเจ้าที่น่าเลื่อมใสสักการะบูชาเป็นอย่างสูง  ทำให้ผมรู้สึกกับตัวเองว่าชาตินี้เราจะพยายามหนีบาปให้ได้มากที่สุดเท่าที่สติเราพึงมี     ในขณะช่วงที่ผมกำลังมีความคิดเช่นนี้อยู่นั้น   หลวงตาของผมท่านก็สนทนาเรื่องกรรมต่างๆกับหลวงปู่ผมเห็นหลวงปู่ก๋วนท่านเอามือล้วงไปที่อังสะของท่านหยิบวัตถุธาตทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาวอมเทามีลายเส้นสีเหลืองปรากฏบนก้อนวัตถุขนาดเล็กประมาณ กว้าง 18มม สูง 24 มม หนา 7-8มม. มา 2ชิ้น ท่านหยิบมาใส่มือหลวงตาผมแล้วก็มองมาทางผมและภริยาท่านผู้ใหญ่ของจังหวัด  หลวงตาผมท่านก็รับและก็ส่งมาให้ผมกับภริยาท่านผู้ใหญ่ของจังหวัด.......ผมมารู้ทีหลังว่าเป็นหินแร่3ชนิดที่รวมตัวกันเป็นเหล็กไหล เป็นที่อยู่ของเหล็กไหลแม่  หลวงปู่ท่านให้ผม....(อาจารย์น้ำเพชรบอกกับผมที่หลังว่าเป็นเหล็กไหล มหาอำนาจ  โดยจะมีมหาอำนาจ กับมหานิยม......ถ้าอย่างนั้นที่ภริยาท่านผู้ใหญ่ของจังหวัดได้ไปก็ต้องเป็น  “มหานิยม”...) ปัจจุบันนี้วัตถุธาตุชิ้นนี้ผมถวายบูชาพระคุณให้กับหลวงตาของผม “พระเทพวงศาจารย์” ไปแล้ว ผมมารู้จากพระอาจารย์สันต์อีกครั้งในขณะที่ท่านหยิบวัตถุธาตุของผมชิ้นนี้ขึ้นมาดูแล้วท่านก็บอกว่า “ปืนยิงไม่ออกหรอก”

สำหรับผมแล้วตอนนี้สิ่งที่ผมกำลังให้ความสำคัญที่สุดเป็นเรื่องของกรรม กรรมใครก็ของคนนั้น กรรมใครกรรมมัน พระเครื่องหรือวัตถุธาตุกายสิทธิ์ช่วยต่อยอดให้มีลมหายใจในการประกอบกรรมดี เพื่อสร้างสมดุลกรรมไม่ดีต่อครั้นอดีต หรืออดีตที่เราไม่เคยรู้นั่นคือ “อดีตชาติ” ความมั่งมีหรือความร่ำรวยหรือความไม่มีหรือความจน เป็นแต่เพียงอุปสรรคของอารมณ์ แต่ที่สำคัญที่สุดนั่นคือการดำเนินชีวิตในขณะที่มีลมหายใจเข้าและออก เราต้องครองสติเอาไว้ต่างหากเพื่อแก้ไขสภาวะความคิดเพื่อปลดบ่วงทุกข์จากเรื่องต่างๆโดยใช้สติปัญญาของเราบวกกับความอดทนตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าเราจะทำกรรมดี สร้างบารมีธรรม สร้างความอุดมสมบูรณ์แห่งชีวิตด้วยหนึ่งสมองสองมือและสองขาของเราเท่านั้น