ตอนที่ 15 “เฉียดตาย”

 ก่อนอื่นผมตั้งใจว่าจะไม่ได้เขียนเรื่องของหลวงปู่ก๋วน วัดตะเคียนทองอีก แต่แล้วก็มีเหตุให้เขียนจนได้เพราะสืบเนื่องจาก “รอดตายเพราะพระสมเด็จปรกโพธิ์หลวงปู่ก๋วน วัดตะเคียนทอง ”

ภาพแสดงพระสมเด็จนั่งขัดสมาธิเพชรพิมพ์ปรกโพธิ์ซุ้มระฆังประทับอยู่บนฐานบัวใหญ่

(เป็นพิมพ์นี้แบบเดียวกันที่ผมมอบให้คุณธีแขวนใส่ติดตัวตลอดเวลา)

ง่วนดิน กะปิดิน เครือดิน ธาตุสามชนิดนี้เมื่อนำมาคลุกเคล้าอยู่รวมกันแล้วอธิษฐานจิตหลอมธาตุเป็นหนึ่งเดียว เรียกว่า “เหล็กไหล” หลวงปู่ก๋วน อคฺควโย อดีตท่านเจ้าอาวาสวัดตะเคียนทอง ผู้ครองกรรมฐานในทุกอณูแห่งลมหายใจเข้าออกท่านเป็นผู้ค้นพบ และท่านได้สร้างพระสมเด็จปรกโพธิ์  ”เหล็กไหล”  ที่มีอานุภาพแห่งความศักดิ์สิทธิ์จากการหลอมธาตุทั้งสามเป็นหนึ่งเดียวด้วยวิปัสสนาญาณของหลวงปู่   พระองค์นี้ได้คุ้มครองชีวิตของผู้ที่รู้จักมักคุ้นและนับถือกันเป็นพี่น้องกับผม   ผมเรียกเขาว่า “คุณธี” ผมกับคุณธีรู้จักกันมา 15ปีแล้ว เพราะชอบ ในนิสัยอัทธยาศัยซึ่งกันและกัน  ผมระลึกถึงความหลังเมื่อครั้งปี 2549 ผมได้ให้พระสมเด็จปรกโพธิ์ซุ้มระฆังฐานบัวใหญ่ กับคุณธีไป1องค์ (ปัจจุบันหาไม่ได้แล้วเพราะผู้ที่มีก็หวงเก็บไว้ใช้กันและคุ้มครองรักษาชีวิต)  ที่ให้ไปตอนนั้นเนื่องจากแกขับรถหลับในขับรถกระบะวีโก้ไปคว่ำที่โค้งแถวๆก่อนถึงเมืองจันทรบุรี ก็เจ็บเอาการอยู่แต่ไม่ตาย (วันที่รถคว่ำคุณธีก็ไม่ได้แขวนพระอะไรเลย)  ทีนี้พอวันที่พบหน้ากันในตอนปี 49นั้น คุณธีก็ไม่ยอมเล่าเรื่องราวของอุบัติเหตุให้ผมฟัง มีแต่คนรู้จักชอบพอกันเล่าให้ผมฟังถึงตอนที่แกรถคว่ำที่โค้งก่อนถึงเมืองจันทร์     ด้วยความที่คุณธีเป็นคนที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องอภินิหารพระเครื่อง ผมก็เลยบอกกับคุณธีว่า “คุณธี ผมให้ ” ผมตั้งใจให้คุณธีมากเพราะเลี่ยมพลาสติกกันน้ำไว้พร้อมใส่สร้อยให้ด้วย และย้ำไปว่า “ปืนยิงไม่ออก”(บังคับให้แขวนโดยอาศัยความศักดิ์ของคุณพระเครื่องเข้าช่วย) คุณธีมองดูพระแล้วถามผมกลับมาว่า “อะไรพี่” ผมตอบกลับไปว่า “พระสมเด็จปรกโพธิ์ เนื้อเหล็กไหล ของหลวงปู่ก๋วน วัดตะเคียนทอง ” พร้อมๆกับที่ถามผมอะไรพี่ แต่มือของคุณธีหยิบองค์พระพร้อมสร้อยที่ผมให้แล้วอาราธนาขึ้นคอทันที  เห็นภาพตอนนั้นแล้วผู้ให้ได้ให้อย่างความรักต่อน้องชาย ผู้รับก็น่ารักรีบเอาแขวนขึ้นคอเลยเวลาผ่านไปถึงปี51 คุณธีบอกผมว่า “พี่ พระที่พี่ให้ผมเอาไปเลี่ยมทองแล้วนะ เดี๋ยวมีโอกาสจะเอามาให้พี่ดู” 

          ในกาลต่อมาหลังจากที่ไม่ค่อยได้ติดต่อกันแต่ก็อวยพรปีใหม่กันอยู่เนืองๆ ปีใหม่ล่าสุดนี้ 2556 ผมได้ส่งข้อความอวยพรปีใหม่ไปให้กับผู้ที่รู้จักมักคุ้นแต่พอถึงคิวของคุณธี โทรศัพท์ผมฟ้องว่ารายชื่อที่ส่งอั้นแล้วส่งต่อไม่ได้  ก็กะว่าเดี๋ยวส่งรอบต่อไป ทีนี้พอจะส่งรอบของคุณธีแม่บ้านได้มาชวนคุยเรื่องทำบุญ คุยจนไปทำอย่างอื่นแล้วก็ลืมส่งเมสเสจหาคุณธี  

          เวลาประมาณ 3ทุ่มของวันที่1 มกราคม 2556 วันปีใหม่ไทย น้องๆที่เคยร่วมงานกันโทรมาบอกผมว่า “พี่ พี่ธี รถคว่ำที่ถนนแถวสวนนงนุช พัทยา แกไปกับพี่มืด ตอนนี้พี่มืดขาหัก นอนอยู่โรงบาล” แล้วพี่ธีเป็นไงบ้าง  น้องเขาตอบกลับมาว่า “แปลก ไม่เป็นอะไรเลยพี่ ”

          3 มกราคม 2556 ตอนเช้าผมไปส่งลูกเรียนหนังสือ ช่วงลูกชายขึ้นชั้นเรียนไปแล้ว ผมโทรหาคุณธี คุณธีรับสายแล้วผมบอกว่า “สวัสดีปีใหม่ครับคุณธี พี่ขอให้คุณธีมีสุขภาพแข็งแรงทั้งครอบครัวนะครับ” คุณทีก็อวยพรผมกลับมา...........เราคุยกันหลายเรื่อง   แต่คุณธีก็ปากแข็งไม่ยอมเล่าเรื่องรถคว่ำให้ผมฟัง  จนสุดท้ายผมต้องพูดออกไปเลยว่า  “นี่  ปากแข็งจริงๆไม่ยอมเล่าเรื่องรถคว่ำให้พี่ฟังบ้างเลย”  “คือผมหลับในพี่ ขับไปลงข้างทางแถวสวนนงนุชนะแหล่ะพี่เพราะดื่มกับมืดเค้าหนักไปหน่อย   และตั้งใจจะไปส่งมืดเขากลับบ้านที่ข้างวัดหลวงปู่อี๋ สัตหีบ  ที่นี้ตอนขับมันหลับในลงข้างทางเลย ไอ้ที่ตรงนี้คนตายประจำเพราะมันโค้ง มืดเขาขาหักดามเหล็กมูลนิธิเขาพาส่งโรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา ส่วนผมมูลนิธิพาไปส่งอีกที่นึง ผมไม่เป็นอะไรเลย” ผมถามต่อ “รถเป็นยังไงบ้าง”  “รถสภาพยังใหม่อยู่เลยพี่ ซื้อมายังไม่ถึงปีเลย ผมต้องขายซากทิ้ง เพราะซ่อมไม่ได้ ประกันตีเช็คให้ผมแล้วครับ” ผมจินตนาการตามคำพูด “รถขายซากทิ้ง”  แสดงว่าชนข้างทางอย่างหนัก “เสียงคุณที บอกอีกว่า พี่รถคันนี้ผมขับแค่ 50, 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเองนะพี่” 50 60 ผมคิดในใจแล้วบอกกับตัวเองว่า .. เป็นไปได้หรือ?... ผมถามต่อไปอีกว่า   “พระที่พี่ให้ยังอยู่ที่คอไม๊ตอนเกิดอุบัติเหตุ”  “อยู่ๆ พี่ ผมใส่ตลอด”...ผมพูดต่ออีกว่า “ต่อไปนี้เลิกดื่มนะ เพื่อลูก” ..”ครับพี่ ผมตั้งใจแล้วครับ ว่าจะไม่ดื่มอีกแล้ว”..... ผมพิจารณาในใจแล้วว่า โชคดีเป็นของคุณธี ไม่เป็นอะไรเลยแถมเดินตัวปลิวอีกต่างหาก ถ้าไม่แขวนพระสมเด็จปรกโพธิ์ซุ้มระฆังฐานบัวใหญ่ จะเป็นยังไง “ขายซากทิ้ง” เสียงคุณธียังก้องอยู่ในโสตของผม   ส่วน มืด ที่ขาหักเข้าเฝือกแม้นมิได้แขวนพระแต่อานุภาพขององค์พระปรกโพธิ์ที่หลวงปู่ก๋วนอธิษฐานจิตสร้างไว้อยู่ที่คอคุณธี  ก็ทำให้เขามีรอยยิ้มได้พูดคุยดำเนินชีวิตได้ตามปกติได้  อีกไม่นานก็เดินได้ พร้อมๆกับแผลรอยเย็บบนคิ้ว11เข็มก็น่าจะหายเป็นปกติ ส่วนคุณธีผมก็ขอให้รถคว่ำครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายและต่อไปก็ขอให้มีแต่ความโชคดีตลอดไป

          ผมมานึกถึงเรื่องที่ผมได้เขียนเอาไว้ในตอนที่10 เรื่องยางหลังระเบิดที่ความเร็วเกิน 100กิโลเมตรต่อชั่วโมง ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุ  เรื่องในตอนที่ 7 ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องของปืนยิงไม่ออก เป็นเรื่องเกี่ยวกับปาฏิหารย์ของพระสมเด็จปรกโพธิ์แล้วก็มานึกถึง “ฝอยรัดปะคต  ขององค์หลวงปู่ก๋วน” ที่ผมติดกับเหรียญ 80ปีของหลวงปู่

ภาพแสดงเหรียญ80ปี ที่บูชาจากตู้วัดตะเคียนทองในวันที่หลวงพี่แมวบอกว่าเทวดาขอเหรียญหลวงปู่รุ่นนี้ไป๑๐เหรียญแต่เอาไปได้เพียง๙เหรียญและตกลงมาบนพื้นตู้กระจกผมจึงได้บูชาจากตู้ออกมาในวันนั้น ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียง๔เหรียญคงต้องเหลือไว้ให้ลูกกับหลานๆแล้ว คนสุดท้ายที่ผมให้ไปคือพี่นูนู ผู้ศรัทธาหลวงปู่ก๋วน และเคยเป็นลูกศิษย์แต่ครั้นอดีตชาติ   อาจารย์น้ำเพชรเรียกชื่อพี่เขาว่า ”จำปาขาว๗๐๐ปี”

เห็นเหรียญ80 ปี ทำให้นึกถึงน้องชายลูกพี่ลูกน้องที่กลับจากเมืองจันทร์แล้วเรารีบขับรถไปให้ทันหลวงปู่ก่อนเข้าโบสถ์ของตอนที่5 เดี๋ยวก่อนๆรอก่อน  ผมนึกถึงน้องชายคนนี้ที่ชื่อ ตาเก๋ ซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ขณะที่หลวงปู่ก๋วนท่านดุผมว่า “เมื่อกี๊หมากัดแล้วน๊ะ”  ตาเก๋คนนี้เล่าให้ผมฟังเมื่อเดือนตุลาคม 2555 ว่า “พี่หนุ่ยรู้ไม๊ ผมกับแฟนเกือบตาย” ทำไมล่ะเก๋  “ก็ตอนที่ผมขับรถจากสารคามจะเข้ากรุงเทพ เวลานั้นมันประมาณตี2 ผมขับรถหลับในน่ะพี่ แฟนผมไม่ได้หลับเขานั่งเป็นเพื่อนผม ส่วนผมหลับในขับรถตกข้างทาง ไม่รู้รอดมาได้ยังไงผมขับเร็วตั้งร้อยยี่   ญาแฟนผมนั่งข้างๆหน้าเสียร้องเหรอเลย ผมมาตกถนนตรงโคราชตรงช่องตรงกลางหญ้าคา ดีที่รถผมไม่ปีนไปข้างบนอีกเลน ไม่งั้นคงได้ประสานงากับรถสวนทางมาแน่ๆ ผมใจหายหมดเลยพี่หนุ่ย ตาสว่างเลย ผมไม่รู้อีกว่า รถผมหยุดได้ยังไงเพราะมันเร็วมากไถลงข้างล่างเลยพี่    ผมว่าที่ผมรอดได้เพราะวันนั้นพ่อให้พระเหรียญกลม80ปีของหลวงปู่ก๋วนมา2เหรียญ  ผมก็เอาเหรียญหลวงปู่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเหรียญหนึ่ง อีกเหรียญหนึ่งผมเอาไว้หน้ารถ ยังใจหายอยู่เลยพี่”

          ผมฟังตาเก๋เล่าเรื่อง กะว่าจะหาโอกาสเขียนลงในเวปไซด์พัดโบกแต่ก็ไม่ได้ลง เพราะติดงานหลวงตลอด พอดีเรื่องของคุณธีผ่านมาในห้วงหนึ่งแห่งปีใหม่ 2556”  จึงขอโอกาสเล่าให้ฟังพร้อมกันไปเลยนะครับ    ข้อมูลทั้งหมดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงบุคคลในเหตุการณ์ยังเดินยังใช้ชีวิตตามปกติของชีวิต ไม่ได้แต้มสีสันบนโลกมายา เป็นเพราะพระพุทธานุภาพ ธรรมานุภาพ สังฆานุภาพ อันศักดิ์สิทธิ์ที่บารมีธรรมขององค์หลวงปู่ก๋วน อคฺควโย แห่งวัดตะเคียนทอง คุ้มครองลูกหลานอยู่

          ขอคุณความดีอันเกิดจากการที่ได้อ่านเรื่องที่ผมเขียนนี้ทำให้ทุกท่านเห็นความสว่างในองค์พระเครื่องของหลวงปู่  แล้วได้เกิดความระลึกดีในบุญนี้  ผมขอบุญกุศลนี้ถวายให้กับองค์หลวงปู่

ก๋วน วัดตะเคียนทอง  องค์ในหลวงพระภูมิพล รัชกาลที่9 ขอให้พระองค์ทรงมีพระพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ยาวนานถึง 120ปีด้วยเทอรญๆ.

โปรดติดตาม ภาค “วิปัสสนาญาณ” เป็นลายมือขององค์หลวงปู่ก๋วน วัดตะเคียนทอง ที่หลวงปู่ได้บันทึกสอนเรื่อง ภาคการปฏิบัติวิปัสสนาเอาไว้ ผมจะนำมาเผยแพร่บูชาพระคุณองค์หลวงปู่ท่านถัดไป