ตอนที่ 14 เรื่อง ไม่ดีปาทิ้งไป

ไม่ดีปาทิ้งไป

ประมาณปี 2546 ราวๆเดือนพฤษภาคม  เพื่อนของผมคนหนึ่งชื่อคุณสมคิด ได้ไปกราบสักการะหลวงปู่ก๋วนที่วัดตะเคียนทอง คุณสมคิดเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกันกับผมชอบไหว้พระทำบุญเป็นชีวิตจิตใจเวลาไปไหนก็มักจะบูชาพระจากวัดเอาไว้เป็นที่ระลึกและแจกเพื่อนๆหรือผู้ใหญ่ในวาระวันสำคัญ ก่อนไปกราบหลวงปู่ผมได้บอกกับคุณสมคิดว่าให้ระวัง กาย วาจา ใจเพราะหลวงปู่ท่านมีภูมิธรรมสูงท่านสามารถล่วงรู้วาระจิตของแต่ละคนได้และผมเองยังได้บอกเพื่อนว่าช่วยกรุณาบูชาพระสมเด็จปรกโพธิ์และเหรียญ80ปีมาฝากผมด้วยผมจะเอาไว้แจกเพื่อนๆและญาติผู้ใหญ่ในวาระวันสำคัญ คุณคิดได้เล่าให้ผมฟังหลังจากที่ได้กราบหลวงปู่และอยู่ต่อหน้าท่านโดยคุณสมคิดอยากรู้ว่าพระเครื่องและวัตถุมงคลที่แขวนอยู่ดีหรือไม่ เมื่ออยู่ต่อหน้าหลวงปู่คุณสมคิดได้ส่งสร้อยพระเครื่องให้กับมือหลวงปู่ หลวงปู่ก๋วนท่านก็จับพระหลวงปู่ทิม วัดละหารไร่ พิมพ์เศียรเล็กผงพรายกุมาร ระหว่างที่จับองค์พระ พระลูกศิษย์องค์หนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ๆหลวงปู่ก๋วนได้บอกกับหลวงปู่ก๋วนว่า “หลวงพ่อหลวงปู่ทิม” มีเสียงตอบออกมาจากหลวงปู่ว่า“ อือ ดี” พอท่านจับเสร็จก็ส่งคืนให้ จากนั้นคุณคิดได้ส่งมีดหมอของหลวงพ่อเดิมวัดหนองโพธิ์ให้หลวงปู่ช่วยดูให้ ท่านจับมาไม่ถึงอึดใจเสียงท่านตอบกลับมาว่า “ไม่ดี” คุณคิดเมื่อฟังหลวงปู่บอกแล้วก็รู้สึกแปลกใจจึงได้ตอบกลับหลวงปูว่า “หลวงปู่มีดหมอหลวงพ่อเดิมนะผมซื้อมาตั้งหลายหมื่น” ………ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากพระอริยะเจ้า....(ทำไมคุณสมคิดไม่ถามต่อว่ามีดหมอของหลวงพ่อเดิมจริงๆหรือเปล่า?.....)

เวลาผ่านไป 3 เดือนหลังจากที่ผมได้รับพระสมเด็จปรกโพธิ์ซึ่งมีทั้งพิมพ์ที่องค์พระนั่งอยู่บนฐานโต๊ะและนั่งอยู่บนฐานบัวรวมถึงเหรียญกลมมหาลาภ80ปีจำนวนหนึ่งจากคุณคิดเพื่อนของผมแล้ว ผมก็ได้ไปกราบสักการะหลวงปู่ก๋วนท่านที่วัดเมื่อพบท่านผมได้กราบสักการะท่านเสร็จและบอกให้ท่านทราบว่ามากราบสักการะหลวงปู่ครับและอยากให้หลวงปู่ช่วยดูให้ครับว่าพระธาตุที่ผมมีอยู่ดีหรือเปล่าครับ ท่านมองหน้าผมแล้วพยักหน้านิดนึง ผมจึงได้นำพระบรมสารีริกธาตุที่ปิดอยู่ที่องค์พระให้ท่านช่วยพิจารณาให้ ท่านหยิบมาแล้วกำ ท่านมองหน้าผมแล้วบอกว่า “ไม่ดี” แล้วผมก็ส่งพระธาตุพระสีวลีที่ผมมีอยู่ ส่งให้หลวงปู่ หลวงปู่จับมาเพียงแค่ระยะอึดใจเพียงลมหายใจเข้าออกเท่านั้น ท่านตอบกลับผมมาว่า “ไม่ดี ปาทิ้งไป”

หลังจากที่ผมกลับมาถึงกรุงเทพแล้วผมได้นำวัตถุธาตุที่มีผลรูปร่างเหมือนพระสีวลีปาทิ้งเข้าพงหญ้าข้างทาง ส่วนพระบรมสารีริกธาตุผมได้นำเอาไปไว้ที่หิ้งพระโดยไม่นำมาแขวนติดตัวอีกเลย ก่อนเข้านอนผมไหว้พระเสร็จแล้วก็นั่งสมาธิได้พิจารณาถึงในสิ่งที่หลวงปู่ก๋วนท่านบอกมา จึงได้คำตอบในใจของตัวเองว่า “ที่ว่าเป็นพระสีวลีคงไม่ใช่ แน่แท้แต่น่าจะเป็นกระดูกของคนเล่นของหรือกระดูกผีตายโหงมากกว่า ที่มีคุณลักษณะเหมือนพระธาตุพระสีวลี” นึกและคิดได้ดังนั้นก็สาธุในพระคุณของหลวงปู่ที่ได้เมตตาบอกลูกหลาน…

สุดท้ายผมต้องขอจบเรื่องราวของหลวงปู่ก๋วน อคฺควโยไว้แต่เพียงเท่านี้เพราะเรื่องราวทั้งหมดที่ผมได้เล่าให้ฟังเป็นเรื่องราวที่ผมได้รับรู้ด้วยตัวของผมเอง   จากคำบอกเล่าของพระอาจารย์   จากหมู่เพื่อน และก็มีบางเรื่องที่เป็นอจินไตย ที่ผมไม่สามารถบอกได้จากการประสบด้วยตัวเอง

แต่หากข้อมูลที่ผมเผยแผ่ให้ทุกท่านรับทราบและไม่ตรงจริตนิสสัยกับท่านที่ได้อ่านข้อมูลที่ผมเขียนผมต้องขอโทษท่านด้วยและขอน้อมรับแต่เพียงผู้เดียว เพราะทุกตัวอักษรมาจากภาพแห่งความทรงจำเมื่อวันวานที่ผ่านมา

คุณความดีทั้งหมดของการเผยแพร่เรื่องราวของหลวงปู่ในครั้งนี้ ผมขออุทิศคุณความดีบุญกุศลทั้งปวงให้กับ

พระคุณเจ้าหลวงปู่ก๋วน อคฺควโย พระครูสุกิจจานุรักษ์ หลวงปู่ของผมที่เป็นที่เคารพรักเทิดทูนบูชา

คุณพระมหากษัตริย์ทุกๆพระองค์ตั้งแต่ครั้นกรุงสุโขทัย อยุธยา กรุงธนบุรี กรุงรัตนโกสินทร์ พระสยามเทวาธิราช พระหลักเมือง พระเสื้อเมือง พระทรงเมือง  เจ้าหอกรอง  เจ้ากาฬชัยศรี   เจ้าเจตุคุปต์

พระคุณเจ้าพระเทพวงศาจารย์ วัดหนองแวงพระอารามหลวง จังหวัดขอนแก่น หลวงตาของผม               

พระอาจารย์สันต์ แห่งวัดเขาตะแบก จังหวัดระยอง

พระอาจารย์น้ำเพชร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดตะเคียนทอง จังหวัดระยอง

หลวงพ่อมหาบุญมี วัดป่าสันติวัน ต.ท่าสองคอน จังหวัดมหาสารคาม

คุณพ่อคุณแม่ผู้ให้กำเนิดในทุกๆชาติ พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทุกท่าน   เจ้ากรุงพาลี นายนิริยะบาล พระแม่ธรณี พระแม่คงคา วงศาคณาญาติหมู่มิตรมงคล  ตลอดจนท่านเจ้ากรรมนายเวร หมู่มิตรสหายที่รักทุกคน  สิงสาราสัตว์น้อยใหญ่ที่มีกระดูกสันหลังก็ดี ไม่มีกระดูกสันหลังก็ดี แบ่งตัวได้ แบ่งตัวไม่ได้ ขอให้ได้รับผลสำเร็จทุกท่านด้วยเทอญๆ