ตอนที่ 5 เรื่อง “เดี๋ยวก่อนๆรอก่อน”

“เดี๋ยวก่อนๆรอก่อน”

ตอนปลายปี 40 ผมและน้องชายลูกพี่ลูกน้องที่ชื่อตาเก๋ได้ขับรถไปเมืองจันทรบุรีและในระหว่างขากลับตั้งใจว่าจะเข้าไปกราบหลวงปู่และจะนำเงาะไปถวายหลวงปู่ที่อุตส่าห์ซื้อมาจากเมืองจันทร์ ครานั้นผมเห็นเวลาก็18.30น.แล้ว ปกติเวลาอย่างนี้หลวงปู่ท่านจะต้องเข้าโบสถ์เพื่อสอนธรรมสอบอารมณ์พระลูกศิษย์ที่เข้ามาเรียนกรรมฐานกับท่านแล้ว  ขณะที่น้องชายผมกำลังขับรถจากตัวเมืองจันทร์เพื่อมุ่งหน้าไปวัดตะเคียนทองผมคิดในใจว่ายังไงคงไปไม่ทันจึงได้ตั้งจิตอธิษฐานยกมือพนมมือขึ้นบอกกล่าวโดยกำวัตถุธาตุหินแร่เหล็กไหลที่หลวงปู่ก๋วนท่านให้มาว่า “ลูกขอตั้งจิตถึงหลวงปู่ก๋วน ขอความเมตตาหลวงปู่ช่วยกรุณาอยู่รอลูกด้วย” พอรถถึงหน้าวัดตะเคียนทองผมมุ่งตรงไปยังกุฏิหลังเล็กๆที่หลวงปู่อยู่แต่ก็ไม่พบหลวงปู่ พอดีเห็นพระบวชใหม่องค์หนึ่งเดินอยู่ผมจึงถามว่าหลวงปู่ก๋วนท่านอยู่ไหนครับ และพระบวชใหม่ก็บอกว่าท่านอยู่โรงครัวติดกุฏิแม่ชี  ผมกับน้องชายด้วยความดีใจจะได้พบหลวงปู่จึงรีบเดินเข้าไปหาท่าน เห็นท่านนั่งอยู่กำลังสนทนากับญาติโยมแม่ชี หลวงปู่ท่านนั่งอยู่เก้าอี้ไม้ธรรมดา ท่านกำลังพูดกับโยมประมาณ7-8คนและแม่ชี 4-5คนหลวงปู่พูดถึงแผ่นดินพระ..........ราชาสมัยกรุงศรีอยุธยาราชธานี........ ท่านเหลือบตามองมาทางผม2ครั้ง จากนั้นผมก็ก้มลงกราบท่านขณะที่ผมกำลังก้มกราบท่านมีสุนัขแม่ลูกอ่อนตัวเมียอยู่ตัวหนึ่งมันนั่งเฝ้าหลวงปู่อยู่ตรงเก้าอี้โดยไม่ไปไหนและมันก็เห่าผมกับน้องชาย หลวงปู่ท่านเห็นดังนั้นจึงพูดด้วยเสียงอันดังเป็นประโยคที่เร็วมากว่า   “ไปนั่งทางโน้น” ผมยังใจลอยครองสติไม่ได้เพราะด้วยความดีใจที่ได้พบหลวงปู่  แล้วก็พบว่าท่านรอผมอยู่จริงๆ เสียงหลวงปู่พูดด้วยเสียงอันดังขึ้นมาอีก “ไปนั่งทางโน้น” ..ผมได้ยินเสียงเห่าอย่างเกี้ยวกราดของหมาแม่ลูกอ่อนแต่จิตใจผมก็ไม่ได้สนใจเสียงหมาเห่าผมเลย  แล้วผมก็เดินเข้าไปหาหลวงปู่อีก มีเสียงของหลวงปู่พูดดังออกมาว่า “หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดเดี๋ยวนี้” …ก็เป็นจังหวะที่ผมก้มลงกราบหลวงปู่ ไม่ทันแล้วหมาแม่ลูกอ่อนมันอยู่ตรงหน้าผมพร้อมกับเห่าและทำท่าจะกัดอย่างเกรี้ยวกราดด้วยเสียงอันดังไปทั่วโรงครัวท่ามกลางญาติโยมและแม่ชีที่นั่งกันอย่างเงียบกริบ คลับคล้ายคลับคราว่าผมเห็นด้วยปลายสายตาตอนก้มลงกราบหลวงปู่ หลวงปู่ได้กันหมาหรือใช้อะไรสักอย่างตีเข้าไปตรงตัวหมาแม่ลูกอ่อนตัวนั้น “เมื่อกี๊หมากัดแล้วนะ เมื่อกี๊หมากัดแล้วนะ” เสียงหลวงปู่ท่านพูดมายังผมด้วยเสียงอันดัง ด้วยความตะลึงในสภาวะจิตที่ยังคงถูกสะกดอยู่เมื่อชั่วระยะอึดใจที่ผ่านมาทำให้ผมตั้งสติได้ว่า ทำไมตัวเราถึงได้ใจลอยไม่ฟังหลวงปู่พูดเลย  ผมและน้องชายจึงไปนั่งอยู่ข้างๆโยมผู้ชายท่านนึงและพร้อมๆกับที่หลวงปู่ก๋วนท่านก็จบธุระกับแม่ชีและญาติโยมเป็นเวลาพร้อมกัน ท่านจึงลุกจากเก้าอี้ตัวที่ท่านนั่งไปยังโบสถ์ที่พระลูกศิษย์กำลังรอขอสอบอารมณ์กับท่านอยู่ ...... ผมถามแม่ชีที่กุฏิโรงครัวว่า ทำไมหลวงปู่ถึงไม่ยอมเข้าโบสถ์เพราะตอนที่ผมมาและหมาเห่าผมมันก็ 1ทุ่ม 10นาทีแล้ว  แม่ชีท่านก็บอกว่าหลวงปู่ท่านพูดมาว่า “เดี๋ยวก่อนๆ รอก่อน” แม่ชีบอกเท่านี้ ผมจึงมั่นใจและเชื่อใจได้ว่าเป็นเพราะผมอธิษฐานจิตโดยกำวัตถุธาตุกายสิทธิ์ของท่านไว้และขอให้ท่านรอผมก่อน ด้วยแรงอธิษฐานหลวงปู่จึงรอผม  ผมจึงถามแม่ชีว่าผมจะถวายเงาะให้หลวงปู่ได้ไหมตอนนี้   แม่ชีบอกผมว่าถวายตอนนี้ไม่ได้ผิดเวลาหลวงปู่ไม่รับ (หลวงปู่ท่านเหมือนสงฆ์สาวกสมัยพุทธกาลหลังเที่ยงวันไปจนถึงก่อนอาทิตย์ขึ้นละเว้นการรับของขบฉัน)

นี่หล่ะครับพระคุณเจ้าหลวงปู่ของผม"หลวงปู่ก๋วน อคฺควโย"