ตอนที่ 10 เรื่องยางหลังระเบิดที่ความเร็วเกิน100กิโลเมตรต่อชั่วโมง

“ เหยียบเกิน100ยางหลังระเบิดคว่ำ10ตลบ ”

เป็นเหตุการณ์ที่ชวนสยองที่สุดของปีใหม่ไทยปี 2551ของชีวิตการขับรถ ก่อนออกจากบ้านทุกครั้งผมจะพนมมือสวดมนต์ไหว้พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ทุกครั้งไม่ว่าจะไปไหนก็แล้วแต่ และที่คอนโซลหน้ารถจะมีรูปหล่อลอยองค์ทำด้วยเรซินครอบแก้วพร้อมๆกับองค์พระพุทธลอยองค์เรซิน ซึ่งทั้งสององค์พระอาจารย์น้ำเพชรได้สร้างให้บูชาที่วัดโดยได้โรยผงสายแร่ง่วนดิน กะปิดิน เครือดิน ที่หลวงปู่ก๋วนได้อธิษฐานจิตเอาไว้ใส่ลงไปที่องค์พระ

ผมยังมีผอบเกศาธาตุหลวงปู่ก๋วน อคฺควโยที่ตั้งเอาไว้สักการะบูชาประจำที่รถโดยผมหันหน้าหลวงปู่และพระพุทธออกไปข้างหน้าไม่ได้หันเข้ามาในห้องโดยสาร

ครั้งนั้นผมและภรรยาซึ่งอุ้มลูกชายวัย1ขวบกับ1เดือนพร้อมกับแม่ได้เดินทางไปเยี่ยมหลวงตาของผมท่านเจ้าคุณพระเทพวงศาจารย์ วัดหนองแวงพระอารามหลวง จังหวัดขอนแก่น ระหว่างการขับขี่ผมขับรถไปด้วยความเร็ว 100 – 120 km/hr. สลับไปเรื่อยๆเป็นระยะๆ เส้นทางที่ขับเป็นถนนมิตรภาพสี่เลนขาขึ้นมุ่งหน้าไปจังหวัดขอนแก่น ช่วงที่ขับมาถึงเส้นโนนตาเถร ดอนยาวใหญ่เขตรอยต่อของโคราชกับขอนแก่น ช่วงนี้ผมใช้ความเร็วประมาณ 110 km/hr. ขับไปก็มีเพื่อนร่วมทางขับสลับผลัดกันแซงไป มีรถอีซูซุดีแมกส์สีทองอยู่คันหนึ่งเขาได้ขับแซงและพยายามที่จะวิ่งแซงผมไปให้ไกลล่วงหน้า และเราก็มาพบกันที่สี่แยกอำเภอสีดาอันเนื่องจากรถติดไฟแดงผมเห็นเด็กโตคนหนึ่งอยู่บนกระบะและก็วัยรุ่นผู้ชายคนหนึ่งทั้งสองนั่งคุยหัวเราะกัน พอสัญญาณสีแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวขึ้น เราต่างก็ขับออกไปผมก็ใช้ความเร็วตามปกติ ที่110km/hr. ผมอยู่ช่องขวาจราจร จึงได้ขับแซงรถหลายๆคันออกไป บรรยากาศสองข้างทางของถนนมีต้นไม้ขึ้นเรียงรายขนาบสองข้างของถนน บางช่วงก็เป็นช่องไฟพอให้มองทะลุเลยได้เห็นบรรยากาศท้องทุ่ง พอผมแซงทุกคันหมดผมจึงขับเข้าช่องซ้ายจราจร ระหว่างนั้นเองอีซูซุดีแมกซ์สีทองได้พยายามขับแซงผมออกไป  ผมประมาณว่าน่าจะเร็วที่ 110-120 km/hr. เพราะที่เลขไมล์ผมขึ้นโชว์ที่ 105km/hr.พอเขาแซงผมได้เขาก็ขับเข้าช่องซ้าย และสิ่งที่น่ากลัวก็บังเกิดขึ้นผมได้ยินเสียงยางระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมๆกับฝุ่นผงลมยาง เศษยางละเอียดปลิวออกมาให้เห็นใส่หน้ารถกระบะของผมที่กำลังขับตามอยู่ พวกเราในรถต่างตกใจเพราะภาพที่เห็นคือยางของรถอีซูซุดีแมกซ์สีทองล้อหลังข้างขวาระเบิดทำให้รถอีซูซุเสียการทรงตัวสะบัดไปมาอย่างรวดเร็วตามด้วยเสียงเบรกกัมปนาทของคนขับที่ตกใจจะเบรกให้รถหยุด (ช่วงนี้ผมนึกถึงหลวงปู่ก๋วนให้ท่านช่วยรถคันนั้น) รถได้พลิกคว่ำหลายตลบเหมือนจระเข้ที่บิดหมุนมัดม้วนตัวเหยื่ออย่างรวดเร็วตกลงไปข้างทางพลิกไปยังดินลูกรังที่เต็มไปด้วยต้นไม้ที่ขึ้นเรียงรายอย่างระเกะระกะ อีซูซุอยู่ในสภาพหลังคาพลิกลงพื้นล้อชี้ฟ้า หลังคาบุบบี้ ผมรีบเหยียบเบรกรถของผมจอดข้างทางลงไปดูผู้บาดเจ็บซึ่งไม่ทราบว่าจะมีผู้เสียชีวิตหรือไม่ สิ่งแรกผมหยิบโทรศัพท์มือถือกด 191 เรียกเหตุฉุกเฉิน รถที่วิ่งผ่านไปมาคันต่างๆต่างหยุดจอดข้างทางเป็นแถวเพื่อไปดูคนเจ็บ เด็กผู้หญิง2คนร้องด้วยเสียงระส่ำด้วยความตกใจหวาดกลัวพวกเธอวิ่งมาหาผมร้องบอกให้ผมช่วยคนเจ็บ ผมถามน้องเขาว่า “น้องมาจากไหน”  เขาตอบผมว่า “ หนูอยู่ในรถคันนั้น” แล้วเธอสองคนรีบวิ่งไปดูเด็กโตที่อยู่กระบะหลังและวัยรุ่นผู้ชาย ผมเห็นเด็กคนนั้นคาตาว่าเขาถูกเหวี่ยงออกมาจากกระบะหลังตกลงไปยังพื้นดินในขณะที่รถหมุนหลายตลบ ส่วนผู้ชายวัยรุ่นร้องด้วยความเจ็บปวดเหมือนถูกทับซึ่งเขาได้คลานออกมาจากกระบะแต่ก็ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ยังคงบิดตัวร้องด้วยความเจ็บปวด   ที่บริเวณประตูคนขับสภาพพลิกกลับหัวล้อชี้ฟ้าผมเห็นมือสองข้างกำลังจับที่ขอบประตูรถเพื่อดันตัวเองออกมาด้วยท่าทางอิดโรยช้ำในลุกออกจากที่นั่งคนขับแล้วมายืนพิงรถเขาคือคนขับอีซูซุสีทอง ผมรีบลำดับเหตุการณ์.......ผมรำพึงกับตัวเอง  อีซูซุมุดผ่านช่องต้นไม้ไปสงบนิ่งห่างจากขอบถนน 50เมตรโดยไม่ฟาดกับต้นไม้ข้างทางได้อย่างไร......แล้วเด็กคนนั้น......ที่กระเด็นไม่เป็นอะไร...ผมเชื่อด้วยความรู้สึกส่วนตัวว่าเป็นเพระบารมีของหลวงปู่ที่ได้ช่วยเหลือรถคันนั้นไว้...…“ หลวงปู่ก๋วนคุ้มครองรถคันนั้นไม่ให้มีใครตาย”

หลวงปู่ของผม “หลวงปู่ก๋วน อคฺควโย”